Kendisinden başka ilah olmayan, cemali ve kemali ile yüceliğinde bir olan,
takdir ve tedbir ederken
tafsil ve icmal üzerine hallerin tasarrufunda tek olan,
bütün alemlere uyarıcı olsun diye kuluna Furkan’ı indirerek ilmi ve azametiyle yüce olan
Allah’a hamd olsun.
Şehadet ederim ki Allah’tan başka ilah yoktur. O tektir ve ortağı bulunmamaktadır.
Mahlukatı yarattı ve onlara kaderler takdir etti. Onların her türlü hallerinden haberdardır.
Yine şehadet ederim ki Muhammed, onun kulu ve resulü,
halili ve kullarının içinde en hayırlısıdır.
Onu cinlere ve insanlara uyarıcı ve müjdeleyici olarak gönderdi.
Allah’a davet eden parlayan bir kandildir.
Allah’ın salat ve selamı onun üzerine,
ailesine, hanımlarına, sahabesine olsun.
Bundan sonra;
Ey Allah’ın kulları önce kendi nefsime sonra da sizlere olan nasihatim,
Allah’tan sakınmamız ve
gerek gizli hallerimizde gerekse açık, öfke veya hoşnut,
mutlu veya üzgün hallerimizde
Allah’ı gözetmemizdir.
“Haberiniz olsun ki Allah’ın velîlerine (dostlarına) hiçbir korku yoktur, onlar üzülecek de değillerdir. Onlar, (Allah’a) iman eden ve emirlerine uygun yaşayanlardır.” (Yunus 62-63)
Ey Müslümanlar!
İnsanoğlundan akıllı kimseler, cemaatin daha hayırlı ve hidayet,
ayrılığın şer ve delalet olduğunda, ikinin birden,
üçün ikiden, dördün üçten daha hayırlı olduğunda icma etmiştir.
Bir araya gelmeyen topluluk parçalanmaya, parçalanmayan topluluk ise kurtulmaya mahkumdur.
Mızraklar grubunda kırılmayan mızrak, kırılmaktan kurtulamayan mızrak diğer mızraklara benzerler.
Şeytan bir veya iki kişiyle beraberdir. Üç veya daha fazlasıyla beraber değildir.
Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurmaktadır:
“Bir yolcuya bir şeytan arkadaş olur, İki yolcuya iki şeytan arkadaş olur, üç yolcu ise kervan sayılır.” Ebu Davut ve başkaları rivayet etmiştir.
Yine şöyle buyurmaktadır:
“Kim Cennetin en güzel yerlerinden köşk sahibi olmak isterse; İslam cemaatinden ayrılmasın.
Çünkü şeytan cemaate katılmayıp tek kalanlarla beraberdir. Cemaatten olan iki kişiden uzaktır.”
Ey Allah’ın kulları bizim şeriatımız, riayeti her ne olursa olsun cemaatin maslahatlarını gözetir.
Hatta ona maslahat yollarını açar ve mefesede yollarını kapatır.
Zaman zaman cemaat ve ümmet hakkında mercuh olanı, birey hakkında racih olana takdim bile edebilir.
Ümmet bir araya gelmediğinden, cemaat istikrar bulmadığından, ayrışmalar,
parçalanmalar ve her görüş sahibin kendi görüşünü beğenmesi ve
herkesin hakkın yanında olduğunu iddia etmesi yaygınlık kazandığından dolayı
herkes kendi çıkarlarını ümmetin genel maslahatının önüne geçirmektedir.
Bütün bunlardan dolayı, Müslümanların cemaatini parçalayan, ayrışmalarına neden olan
veya cemaatin mubah çeşitli ihtilaflarının
haram kılınan zıtlaşma ihtilafına çevrilmesine sevk eden şeylerden İslam dini sakındırıyor.
Bu bağlamda Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurmaktadır:
“Siz bir lider etrafında birlik haline iken, kim size gelerek cemaatinizi dağıtmak isterse, onu mutlaka öldürün.” Müslim rivayet etmiştir.
Ey Allah’ın kulları iyi bakın, büyük genel cemaatin maslahatı
nasıl da küçük özel bireyin maslahatının önüne geçiriliyor!
Müslümanların cemaatinin maslahatı galip gelsin ve merkezi korunsun diye bir kişiyi öldürmek gerekli olsa bile durum böyledir.
Allah sizleri gözetsin, fakihlerin bizzat gözleriyle Ramazan veya Kurban hilalini görüp
şehadeti kabul edilmeyen kimseye insanlarla beraber oruç tutmasına,
onlarla bayram yapmasına fetva verdiğini görmediniz mi?
Rasulullah şöyle buyurmaktadır:
“Ramazan, oruca başladığınız gün; bayram, orucu bitirdiğiniz gün; kurban bayramı da, kurban kestiğiniz gündür.” Tirmizi rivayet etmiştir.
Bu hadisin manası hakkında oruç ve bayram cemaatle, yani insanların geneliyle yapılmalı demişlerdir.
Ey Allah’ın kulları!
Cemaatten soyutlanan kimsenin yöneticisi gururu, yönlendiricisi nefsi olur.
Böylece her avcı için çok değerli bir ava,
yalayanlar için üstü açık bir kaba dönüşür.
Cemaatte olan kimse ise büyük bedenin uzuvlarından bir uzuv gibidir.
Öyle ki bir uzva bir rahatsızlık dokunsa diğer uzuvların hepsini etkiler.
Ey Allah’ın kulları!
Cemaatin önemine ve onun ihlal edilmesinin tehlikesine ilişkin akli delillerin ve
nakli nasların çokluğuna rağmen insanlar içerisinde insanlara muhalefet etme sevgisine,
kervandan nefsiyle uzaklaşmaya meftun kişiler vardır.
Çoğunluğa muhalefet edip ayrıcalık kazanarak ancak hoşnut olur.
Neredeyse hiçbir konuda çoğunluğa muvafakat etmez.
Onun büyük himmeti, insanların yürüdüğü yolun gayrısında yürümek,
aleyhine olsa dahi parmakla işaret edilmektir.
İnsanlar sağdan yürürse o solu tercih eder,
çoğunluk evet dediği zaman o hayır kelimesini kullanır,
çoğunluk hayır derse o bu defa evet der.
Onun amacı hak, adalet ve insaf değildir.
Onun amacı, ancak çoğunlukta telaş ve çatlak oluşturup
insanların ondan bahsetmeleri, muhalefeti ve karşı çıkışıyla meşgul olmalarıdır.
Tek kalma ve muhalefet ıssızlığı sevgisinden engellense ve kerih görülse bile buna devam etmektedir.
Allah’a yemin olsun ki, pervasız, inat ve kibir ehli, şazları ve
yollarının sıhhati konusunda ne kadar tevehhüm ederlerse etsinler
çoğunluğu umursamayan ortalığı bulandırma aşıkları her ne kadar var olsa da
bir musibet geldiğinde cemaate uymak, hata edildiğinde
nasihat, sabır ve uyarı ile geçinmek akıllı kimsenin şanındandır.
Bütün bunlardan dolayı akıllı kimse yolculukta tek kalmaz, topluluktan sapmaz.
Topluluğun bir hataya düşmesi, kişiye cemaatin tamamını terk etme müsaadesi tanımaz.
Çünkü bilcümle topluluğa muvafakat etmek,
onlara muhalefet etmekten uzak durmak, ülfetin devamlılığını sağlayan,
muhabbeti yağdıran, bütünlüğü devşiren, çatlakları onaran,
bunu aşmayı veya gedik açmayı isteyen herkesin önünde sağlam bir set inşa eden en büyük etkenlerdendir.
Ancak düşmanlık ve buğz, şaz olmak ve sırt çevirmek bundan uzaklaştırır.
Nice cemaatten ayrılanlar vardır, gururu ve nefsini sayması onu imha etmiştir.
Zannı ona ihanet etmiş, fiilinden istediği şeyde
onu çelişkiye ve şaz durumuna düşürmüştür. Kurt ancak uzaklaşan koyunu yer.
Cemaat meselesinin imtihan edildiği ve
doğrunun yalancıdan, ağlayanın ağlaşandan farkı olduğunu bilinmesini sağlayan şeylerin en önemlisi,
musibetlerin onun üzerine karanlığını çökerttiği, afetlerin baş gösterdiği
veya yakında merkezine çökeceği zamanlardır. Cemaatle beraber olduğu iddiası taşıyan nice kimse
zorluk anlarında iddiasının çelişkisi, bencillik, yalan haber yayma, yalnız bırakma gibi içinde taşıdığı bu huyları ortaya çıkar
ve kılın yağdan çekilmesi gibi cemaatten çekilir.
Bu ve benzerleri, cemaatin sistemine karşı daha tehlikelidir.
Çünkü bedeni onlarla birlikteyken kalbi, onların dışındadır. Kemiyette fazlalıkken keyfiyette eksikliktir.
Ondan ve benzerlerinden sakınılmalıdır. Cemaatte çatlak getirecek tehlikeler o ve benzerleri tarafından gelmektedir.
Böylece sağlam sette gedik meydana gelecektir.
Bedenin içerisindeki hastalık, dışarıdan gelecek hastalıktan daha tehlikelidir.
Bu, bir topluluğun sığınağındaki kurdun misali gibidir.
Onların hayvanlarının çobanının gafleti karşısında onun yerini ancak basiret ve zeka sahibi kimseler tespit edebilir.
Şunu diyen ne güzel demiştir:
"Çobanlarımızın bakması gerektiklerinden gafil olduğunu görünce
ve ayıcık sesi işitince
Onlara seslendim, asla uyumayın ve
ben onlara otlakta kurdun yerini gösterdim"
Ey Allah’ın kulları, cemaat selamete ve
güzel yola sevk eden bir etken olsa da bazen selamet tek olmakta da olabilir,
birlik parçalara ayrılmış ve direkleri dağılmışsa.
Bunun örneği nadirdir.
Şeriat bunun mevkilerini boş bırakmamış,
aksine dininin ve dünyasının salahına sevk etmiştir.
Buhari, Müslim ve başkalarının Ebi İdris Hevlani’den rivayet ettiğine göre
O Huzeyfe’den şöyle dediğini işitmiştir:
İnsanlar Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)'e (geleceğe ait) hayırdan sorarlardı.
Ben de (İslam ümmetine gelecek) şerden -o şerrin bana erişmesinden korkarak- sorardım. Bu endişe ile bir keresinde:
“Ya Rasulullah! Biz vaktiyle cahiliye devrinde şirk ve küfür içinde idik. Sonra Allah bize şu büyük İslam hayrını getirdi.
Bu hayır ve saadetten sonra gelecek bir şer ve fitne var mıdır?” diye sordum. Rasulullah: "Evet vardır" buyurdu.
Ben: “O şerden ve fitneden sonra bir hayır ve salâh var mıdır?” dedim. Rasulullah: "Evet bir hayır ve salâh vardır. Fakat onun içinde bazı şer ve fesat bulunacak" buyurdu.
Ben: “O hayrın kiri nedir?” diye sordum. Rasulullah: "O devrin âmirlerinden bir zümre ümmeti benim sünnetim ve yolumun hilâfına idare edecekler. Sen o bazılarının hareketlerini tasvip, bazılarının hareketlerini de reddedeceksin!" buyurdu.
Ben: “Ya Rasulullah! Bu karışık hayır devrinden sonra, yine bir şer ve fesat devri gelecek midir?” dedim. Rasulullah: "Evet gelecektir.
O devirde birtakım davetçiler halkı cehennem kapıları üzerine çağıracaklar. Her kim onların davetine icabet ederse, onu cehenneme atacaklar" buyurdu.
Ben: “Ya Rasulullah! Bu davetçileri bize nitelendirseniz!?” dedim. Rasulullah: "Onlar bizim milletimizden insanlardır. Bizim dillerimizle konuşurlar (hâlbuki gönüllerinde hayırdan eser yoktur)" buyurdu.
Ben: “Ya Rasulullah! O devir bana yetişirse nasıl hareket etmemi emredersiniz?” dedim.
Rasulullah: "İslâm cemaatine tabi ol ve onların devlet başkanları¬na itaat eyle!" buyurdu.
Ben: “Ya Rasulullah! Onların bir cemaati yoksa, başlarında devlet başkanları da yoksa?” dedim.
Rasulullah: "O takdirde sen bu fırkaların hepsinden ayrıl (evine çekil). Velev ki, bu ayrılman bir ağaç kökünü ısırman suretiyle (meşakkatli) olsa bile. Artık ölüm sana erişinceye kadar, sen bu ayrılık üzere bulun!" buyurdu.
Ey Allah’ın kulları hadiste kastedilen zaman,
sahabe dönemi ve Osman (radiyallahu anh)’ karşı ayaklanma fitnesinden
ahir zamana kadar her zaman ve mekanı içine alan genel bir ifadedir.
Zaman ne kadar değişirse değişsin vasiyet birdir.
Ayrışma zamanından insanın ayrılmasından maksat ise
İbn Hacer Taberi’den şunları aktarmaktadır:
“İnsanların imamı olmadığı zaman insanlar hiziplere ayrılırlar.
Bu ayrışmada kimseye tabi olunmaz. Herkes gücü oranında,
şerre düşerim korkusuyla bundan ayrılır.
Hak üzere müstakim bir cemaat bulduğunda ise onlara katılmak ve sayılarını çoğaltmak,
hak üzere onlarla yardımlaşmak zaruri olur.
Çünkü mekana ve adama nispetle onlar Müslümanların cemaatidir.”
Ey Allah’ın kulları, İslam cemaate bağlanmayı vacip görmekte,
kişinin bundan uzak durması veya tek kalması noktasında uyarmaktadır.
Aynı şekilde cemaatlerin tamamına büyük sorumluluklar almayı,
şeriata bağlı kalmayı, en düşüğün bile çabaladığı zimmete ortak olmayı,
üzerine düşen görevleri,
Allah’ın kendisinden istediklerini yerine getirmeyi gerekli kılmaktadır.
Şayet bunlardan biri Allah’ın üzerine vacip gördüğü
Müslümanların maslahatlarına ve himmetlerine yarayan,
düşmanın karşısında tek yumruk olmayı sağlayan şeyleri yerine getirmezse diğerlerine de günah düşer.
Ganimete ganimet, cezaya ceza…
Ey Allah’ın kulları, bağlanın, bir olun, ayrılmayın, uzaklaşmayın, sırtlaşmayın.
Allah’ın kulları olarak kardeşler olun.
Bütün bunlara zıt olan şeylerden uzak durun. Hiç şüphesiz o hüsrandır. Kazanma değildir.
Allah (azze ve celle) beni ve sizleri Kitap ve Sünnetle bereketlendirsin.
Onlarda bulunan ayetler, zikirler ve hikmetlerle beni ve sizleri faydalandırsın.
Sözlerimde şayet doğru var ise hiç şüphesiz bu Allah’tandır.
Hata var ise benden ve şeytandandır.
Kendim, sizin ve sair Müslümanların hata ve günahları için Allah’tan bağışlanma dilerim.
O’ndan bağışlanma dileyin ve tövbe edin. Hiç şüphesiz benim Rabbim Gafur ve Rahimdir.
Hamd, bir olan Allah’a mahsustur. Salat ve selam kendisinden sonra peygamber gelmeyecek kişiye olsun.
Bundan sonra
Ey Müslümanlar, Allah’tan sakının.
Cemaate bağlı kalma ve onlarla ayrı düşmeme konusunda
bir noktada daha uyarıda bulunmamız gerektiğini bilin.
Diğer bir konu ise ders gören veya kendisini buna nispet eden
ya da gazete, kültürel forumlar ve sosyal medyada bunları araştıranların
ilmi ve kültürel meselelerde muhalefet etme sevgisidir.
Bu fetvalarda veya güvenilir ve muhakkik ilim ehlinin genelinin
üzerinde olduğu neşredilen şeylerde şaz kalmak,
zayıflarından uzak durmamak veya sazlarını araştırmak suretiyle ondan soyutlanmaktır.
İlmin şaz olanını taşıyan kimse hiçbir zaman muvaffak ve safi olamaz.
O ancak büyük bir şer taşımaktadır. Tıpkı önceki alimlerimizin tamamının zikrettiği gibi…
Ebu Muhammed bin Hazm şöyle demektedir: “Dünya ve ahiret hayatında
sana zarar vermeyecek şeylerde arkadaşının muhalefetinden ve kendi zamanının ehlinin karşı çıkmasından sakın.
Az olsa bile sen düşmanlıktan, ezadan ve nefretleşmeden faydalanıyorsun.
Belki de bu gerçekte hiçbir menfaat sağlamayacak büyük bir zarara sevk eder.”
Hattabi, bu konuda sakındıran bazı alimlerin şu sözlerini nakletmektedir:
“İnsanlardan bazıları hilafa pek düşkündür.
Hatta bir kişiye muvafakat etmemeyi, bir başla bir araya gelmemeyi,
muhabbet üzere razı olmamayı en faziletli şey olarak görür.
Her kimin adeti buysa ne hakkı görür ne de yardım eder.
Herhangi bir dine ve mezhebe inanmıyordur. O sadece görüşlerinin mutaassıbıdır ve nefis için intikam almaktadır.”
Günün birinde İmam Malik’in şeyhi ağlıyormuş ve bir adam kendisine neden ağlıyorsun diye sorunca
şöyle cevap vermiş: “İlmi olmayanlardan fetva isteniyor.
İslam’da ağır bir mesele zahir oldu.”
Şöyle demiş: “Burada bazı fetva verenler, hırsızdan daha fazla hapsedilmeyi hak ediyor.”
İbn Kayyım şöyle demektedir:
“Bazı alimler şöyle demiştir: Rebia, bizim zamanımızı, ilmi olmayanların fetvaya yöneldiğini, atladığını,
satıcının zorluğu kendisine çekmesini, az tecrübesine,
kötü yaşantısına rağmen, münker ve garip ilim ehlinin arasında olmasına
ve kitap, sünnet ve selefin eserlerinden payı olmamasına rağmen
cehalet ve cüretle bunu haşlamasını görseydi nasıl olurdu?”
Allah sizleri gözetsin, Rebia’nın sözleri ikinci asırda
İbn Kayyım’ın sözleri sekizinci asırdayken bizim bu zamanımız için ne denilir acaba?
Ancak uçurum daha şedid, mesafe uçsuz bucaksız. Yardımcı olan Allah’tır.
Şikayetler yalnızca ona, tevekkül yalnızca kendisine edilir. Bizim için Allah’tan başka güç ve kuvvet yoktur.
Allah sizlere rahmet etsin! Yaratılmışların en hayırlısı, insanların en temizi, havuz ve şefaat sahibi
Muhammed bin Abdullah’a salat edin.
Allah (azze ve celle) bizzat kendisi emretmiş, tespih eden melekleri övmüş ve sizleri teşvik etmiştir ey müminler!
Allah (azze ve celle) şöyle buyurmaktadır:
“Şüphesiz ki Allah ve melekleri Peygamber’e salât eder (onu kutsar/övgü ve iltifatla anar)lar! Ey iman edenler! Siz de ona salât-ü selam edin (kutsayın, onun şanını yüceltmeye ve ona tam bir teslimiyete özen gösterin).” (Ahzab 56)
Allah’ım! Kulun ve Resulün olan enver yüz sahibi ve alnı parlayan Peygamberimiz Muhammed’e salat ve selam eyle.
Ey Allah’ım! Dört Raşit halife; Ebu Bekir, Ömer, Osman ve Ali’den,
Nebi (sallallahu aleyhi ve sellem)’in diğer sahabelerinden,
tabiinden, tebe-i tabiinden ve bunlara kıyamet gününe kadar güzelce tabi olanlardan,
bunlarla beraber bizlerden affınla, cömertliğinle ve ihsanınla razı ol ey cömertlerin en cömerdi!
Allah’ım! İslam’a ve Müslümanlara yardım et! Allah’ım! İslam’a ve Müslümanlara yardım et!
Allah’ım! İslam’a ve Müslümanlara yardım et! Şirki ve müşrikleri zelil kıl!
Allah’ım! Dinine, kitabına, peygamberin sünnetine ve mümin kullarına yardım et.
Allah’ım! Müslümanlardan üzüntüsü olan kimseleri üzüntülerinden kurtar, sıkıntısı olanları sıkıntılarından rahatlat,
borçlu kimselerin borçlarını gider, hastalarımıza ve Müslümanların hastalarına şifa ver, ey merhametlilerin en merhametlisi.
Allah’ım vatanlarımızda bizleri güvenli kıl! İmamlarımızı ve emirlerimizi ıslah et!
Vilayetimizi senden korkan, senden ittika eden ve senin rızana tabi olanların yurdu kıl ey alemlerin Rabbi!
Allah’ım! Emir sahiplerimizi sevdiğin ve razı olduğun amellere ve sözlere muvaffak kıl Ya Hayy Ya Kayyum!
Onun için gönlünü de ıslah et Ya Zelcelali vel İkram!
Allah’ım! Her mekanda Müslümanların hallerini düzelt. Allah’ım! Her mekanda Müslümanların hallerini düzelt.
Allah’ım çeşitli beldelerde dinde mustazaf olan kardeşlerimizle beraber ol.
Filistin’de onlarla beraber ol. Allah’ım! Filistin’de onlarla beraber ol.
Allah’ım! Filistin’de onlarla beraber ol. Allah’ım! Onlarla beraber ol, onların aleyhine olma.
Onlara yardım et, onların aleyhinde yardım etme. Allah’ım! Düşmanlarına ve senin düşmanlarına karşı onlara yardım et.
Allah’ım! Mescidi Aksa’yı temizle. Allah’ım! Mescidi Aksa’yı
işgalci Yahudilerin pençelerinden temizle ey celal ve ikram sahibi, ey alemlerin rabbi.
Hiç şüphesiz onlar seni aciz bırakamaz Ya Kavi Ya Aziz.
“Ey Rabbimiz! Bize dünyada da güzellik, âhirette de güzellik ver ve bizi cehennem azabından (ateşinden) koru.” (Bakara 201)
Senin izzet sahibi Rabbin, onların isnat etmekte oldukları vasıflardan yücedir, münezzehtir.
Hamd alemlerin Rabbi olan Allah’adır.